Tekst achterflap

'Gaan jullie maar alvast, ik kom straks.' Dat zijn de laatste woorden die Pierre Semudenge van zijn vader meekrijgt als hij met zijn familie Rwanda ontvlucht. Daar regent het in 1994 kogels en machetes. In 100 dagen worden een miljoen mensen vermoord – waaronder heel veel kinderen. De peuter Pierre weet, rennend en peddelend, te vluchten op zoek naar veiligheid. De vlucht voor kogels gaat zeven jaar door, waarin hij twee andere oorlogen overleeft, tot Pierre en zijn zus in 2001 naar Nederland komen. Zijn voetbaltalent leidt hem van FC Groningen naar de VS en Roemenië. Maar waar de kogelregen is gestopt, lijkt er in al deze 'veilige' landen een felle tegenwind op te steken. In Groningen wordt hij soms gezien als 'het negertje', in Roemenië krijgt hij na een goal geen applaus, maar een fluitconcert van apengeluiden en in 'the land of the free' komt de politie aan de deur omdat buurtbewoners een donkere man in een luxe auto hebben gezien. Deze ervaringen stellen hem telkens voor dezelfde vraag: laat je toe dat een stempel (de wereld) bepaalt wie je bent, of kies je zelf wie je wordt? Pierre realiseert zich dat hij nog steeds harder moet rennen dan velen. Hij studeert rechten en politicologie, leert vier talen en gebruikt de lessen die het leven hem leerde als spreker en Dream Coach, die door heel Nederland binnen en buiten het voetbalveld toekomstmakers fysiek, mentaal en emotioneel laat groeien. Hij had een statistiek kunnen zijn, één van een anoniem miljoen. In plaats daarvan ontdekte hij wie hij al was voordat de wereld hem een label gaf: een voetballer, een vechter, een verbinder en boodschapper, maar vooral: zichzelf. Het regent, maar ik word niet nat is Pierres aangrijpende en ontwapenende verhaal over verlies, veerkracht en telkens weer een nieuwe richting durven kiezen.

Details