Tekst achterflap

Het was een gewone dinsdagavond in een kleine Bijbelkring toen iemand na het lezen van Jakobus 2 zei: Eigenlijk vind ik dit hoofdstuk lastig. Ik weet niet of ik wel genoeg doe. Het bleef even stil. Iedereen herkende het. Wie de brief van Jakobus serieus leest, voelt zich al snel betrapt. Op een tong die te snel spreekt. Op een hart dat verdeeld is tussen God en de wereld. Op een geloof dat zich mooi laat uitspreken, maar soms weinig uithaalt. Deze brief laat ons niet met rust. Toch zou het een misverstand zijn om Jakobus te lezen als een strenge leraar die ons met een lijst van eisen opzadelt. Wie goed luistert, hoort onder de vermaningen een andere toon. Jakobus noemt zijn lezers telkens mijn geliefde broeders. Hij spreekt over God als de Vader die royaal en zonder verwijt geeft, die ons uit vrije wil nieuw leven heeft geschonken, die grotere genade geeft en vol innig medelijden is. De vermaningen van Jakobus zijn geen voorwaarden om Gods liefde te verdienen, maar de vorm die het leven aanneemt van wie die liefde al heeft ontvangen. De vraag van die avond in de B kreeg zo een ander antwoord: het gaat er niet om of wij genoeg doen, maar of wij leven vanuit wat God al gedaan heeft.

Details