Tekst achterflap

Zijn moeder kiest kordaat voor euthanasie omdat ze niet moet weten van de helse pijn van pancreaskanker. Zijn vader en zijn twee oudere broers sterven aan longkanker. Wanneer zijn vader overlijdt, is er nog geen euthanasiewet. Bij zijn broers is de ziekte hen te snel af.

Terwijl de auteur de last van al dat verdriet dapper meedraagt, rent hij van het ene oorlogsveld naar het andere. Daar kijkt hij zelf enkele keren de dood in de ogen. Geweer tegen het hoofd. Ontsnapt aan scherpschutters. Hij ziet kinderen sterven van de honger, hij ziet mensen anderen doodschieten.

De heldhaftige keuze van zijn oude moeder maakt het verlies vederlicht. Zijn dode, geestige en inspirerende broers geven hem nog alle dagen een onuitputtelijke energie. Ze dicteren flarden uit het verleden en ze lezen aandachtig mee. Ze helpen de juiste keuzes te maken om blijmoedig voort te leven.

De auteur zet verdriet om in veerkracht. Meer dan ooit heeft hij nog meer goesting om te leven. Dit hoopgevende boek is de humus, de inspiratiebron van zijn toneelstuk Doodgraag over euthanasie en dementie.

Als de dood een drama is, dan is het leven een intense vreugde.

Journalist Patrick Van Gompel werkte sinds 1978 voor Belgische en Nederlandse kranten, VRT Radio en VTM Nieuws. Als oorlogsverslaggever zat hij onder meer in Israël, Oekraïne, Libië, Egypte, Rwanda, Congo en Somalië. Hij schreef onder meer Van onze verslaggever ter plaatse en NOU EN – Waarom de Nederlanders zo Nederlands zijn.

Details