Tekst achterflap

Begin jaren zeventig. In het zwijgende Zuid-Drenthe, waar stuivende zandpaden moeten wijken voor grootschalige landbouw, wordt het gereformeerde gezin van de bijna vijfjarige Anniek door de ruilverkaveling gedwongen te verhuizen naar Hoogeveen. De verhuizing ontketent bij haar moeder Sofie een diep weggestopt trauma. Stemmen fluisteren haar in dat de levenslustige, slimme Anniek het kind van de duivel is. Anniek wil niets liever worden dan discipel, om zo ‘een lichtje brandend in de nacht’ te kunnen zijn. Bij de Molukse buurvrouw Priscilla, ooit gehuisvest in de barakken van Kamp Westerbork, vindt Anniek een veilige haven. Pas wanneer het familiesysteem van verzwegen verhalen noodgedwongen wordt opengebroken, ontstaat er ruimte voor het licht dat Anniek van nature in zich draagt. De discipel in de zandbak verweeft de rauwe schoonheid van de Drentse bodem met een krachtige ode aan de intuïtie en veerkracht van haar bewoners. Het is een hoopvolle roman over de erfenis van het verleden, de kracht van intuïtie en de moed om een generatiecyclus te doorbreken. MONIEK VAN DER MEER groeide zelf op in het zuiden van Drenthe in de vroege jaren zeventig. De regio vormt de emotionele kern van haar werk. Jarenlang werkte ze als docent drama en schreef en regisseerde ze voorstellingen. De diagnose MS dwong haar tot een nieuwe koers: schrijven. Zij is columnist en natuurblogger. Met haar debuutroman De discipel in de zandbak maakt zij trauma, religieuze repressie en discriminatie bespreekbaar.

Details