Korte beschrijving/Annotatie

historische roman over het grote heksenproces in 1595 voor het Hof van Utrecht

Tekst achterflap

De stof voor ‘De Heksenhamer’ is ontleend aan het verslag van het grote heksenproces dat in 1595 voor het Hof van Utrecht is gevoerd. De veroordeelden, twee mannen, twee vrouwen en drie kinderen, woonden te Amersfoort en in het tegenwoordige dorp Hoogland. In deze roman komen de meningen van de verdedigers der heksenvervolging en die van hun tegenstanders met elkaar in botsing. De christelijke barmhartigheid en het gezond verstand behouden tenslotte de overhand. Wij waren in dit opzicht onze buurlanden ver vooruit. Dat blijkt uit de vergelijking van Hoogewerff’s ‘De Heksenhamer’ met het beruchte boek ‘Malleus Maleficarum’ (overigens eveneens bekend als ‘De Heksenhamer’) van de Duitse katholieke geestelijken Heinrich Kramer en Jacob Sprenger uit 1486. Dat boek diende als een praktische gids voor het opsporen, vervolgen en uitroeien van hekserij. In de loop der tijd is het boek bekritiseerd vanwege zijn wrede en ongefundeerde beschuldigingen jegens vrouwen, aangezien het beweerde dat vrouwen vatbaarder waren voor hekserij en meer geneigd waren om met de duivel samen te werken. De ‘Malleus Maleficarum’ wordt nu gezien als een symbool van de angst, onverdraagzaamheid en vervolging die heerste tijdens de heksenjachten.

Slogan/Promotie

De Heksenhamer: om historische context, lessen over intolerantie en bijgeloof te begrijpen en om hedendaagse vormen van vervolging te herkennen.

Biografie

G.C. Hoogerff 1857 – 1935) werd in Rotterdam geboren. Hij verloor op zijn tiende jaar zijn vader, een vooraanstaand kunsthistoricus, en was daardoor genoodzaakt zo spoedig mogelijk, althans gedeeltelijk, in zijn onderhoud te voorzien. Na de ULO en het gymnasium volgde Hoogewerff de opleiding tot onderwijzer. Door zelfstudie klom hij op tot leraar Nederlands en in 1903 werd hij benoemd tot directeur van de gemeentelijke HBS in Hilversum. Op 19-jarige leeftijd debuteerde Hoogewerff met een kerstboekje, maar pas tegen de tijd dat zijn pensioen naderde klom hij vaker in de pen. Voor zijn verhalen putte hij voornamelijk uit de vaderlandse kerkgeschiedenis. Zo behandelde hij in ‘De Joffers van Beckom’ de marteldood van vier vrouwen die in 1544 van ketterij werden beschuldigd.

Details